η Φρίντα Κάλο ήταν πάντα φίλη μου

 

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

έπρεπε να μας έβλεπε

από κάπου ψηλά τούτη την ώρα

ο έρωτας

να ψυχορραγούμε

έπρεπε να ταν εδώ

να συνταχθεί με το ποίημα

που δεν γράφεται

έπρεπε να μας κοίταζε

από κάπου κοντά

έπρεπε να περάσει μέσα στα

σπλάχνα στα έντερα στη λύμφη

έπρεπε

πως να επιστρέψουμε τώρα

τα έξω μέσα

σαν να μην τρέχει τίποτα

πως να κρατήσουμε

στην ανοιχτή κοιλιά τα

σωθικά μας

έπρεπε να ταν κάπου κοντά

όταν εκείνος

περί άλλων ετύρβαζε

εμείς κοιτάζαμε έξω

να χει εξορυχθεί όλο το μέσα

και να μας περιγελάει.

κι είμασταν ολομόναχοι

εμείς και τα έντερά μας.

που τώρα να.

μας τύλιξαν

και πως;

πες μου πως

θα σωθούμε;

Advertisements

μυστικά

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

και μη ρωτήσεις αν θα μπορούσα να γεμίσω

τις σπηλιές της μέρας χωρίς τις θηριώδεις πλάτες σου

χωρίς τα χίλια χέρια σου να προστατεύουν το κορμί μου

μέσα στις άγριες νυχτωσιές που πιάνεται το φόρεμά μου μη ρωτήσεις 

μη ρωτήσεις τι θα άκουγα χωρίς την ανάσα σου

 ωκεανέ στο αυτί μου χωρίς τα κύματά σου να δέρνουν τις ακτές μου

μη ρωτήσεις

μη ρωτήσεις βροχή μου για την γη μου και το ζεστό της σώμα

που δροσίζεις 

μήτε για τον κορμό μη με ρωτήσεις εκείνον που διαπερνάς 

με  βέλος διάπυρο και σχίζεις την καρδιά μου. μη ρωτήσεις

μη ρωτήσεις γιατί σε σκοτώνω και σε ανασταίνω χίλιες φορές 

γιατί ανοίγω τις κρυφές καταπακτές της στιγμής και σε αφανίζω. 

μη ρωτήσεις

μη ρωτήσεις γιατί  εμπιστεύομαι το κορμί μου στο δικό σου

όπως ο ποιητής τη γη στις πλάτες του ποίηματος

όχι. μη με ρωτήσεις

κάτι περίεργοι άνθρωποι

hqdefault

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

 

***

άνθρωποι σαν αυτούς

ζούσαν δυο τρεις ζωές.

μια στο βάθος

στον πυρήνα του εαυτού αποσυρμένοι

(κάπου εκεί συναντηθήκανε)

μια μέσα στην καθημερινότητα

με τις συμβάσεις τις μικρότητες

τα κατά συνθήκην ψεύδη

και μια άλλη εκεί που οι λέξεις σχηματίζουνε

κόσμους χίλιους

με χίλια χρώματα κι αρώματα

τότε

περνούν μια πινελιά με μαύρο

κι όλα τα καταστρέφουν

άνθρωποι σαν αυτούς

περπατούν κρατώντας το λουρί του

πιο πιστού τους σκύλου

όταν ο θάνατος χορεύει

τις νύχτες καυλωτικούς χορούς

(μπέλι ντανσ μπέιμπι

μπέλι ντάνς χορεύει εκείνος)

με την Ανδρομάχη.

 

αν ήξερες!

μα τι λέω; 

μαζί χαζεύουμε την Ανδρομάχη

τις νύχτες ξαγρυπνώντας στα βυζιά της.

 

 

 

η ποίηση είναι πράγματα απλά

Le_chat_aux_poissons_rouges-Henri_Matisse.jpg

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη
ή πως μια γυναίκα
προσκαλεί τον αγαπημένο της.
μοιάζει με ποίημα αλλά μη σας ξεγελάει
 μια αδέξια μετάφραση απο ένα σημείωμα
της ζορζ σαντ στο φρεντ ντε μισέ, νομίζω.

<<λέω πάντως να βρεθούμε

αύριο μεθαύριο φεύγω

θέλω να σε δω να πιούμε
ένα ούζο ένα τσίπουρο
θα κάνουμε σαν τίποτα
να μην συμβαίνει
θα μιλάμε γενικά
πολιτικά
ταξικά
ιδεολογικά
για τον Ναπολέοντα
αν θές.
τα σώματα
δεν θα τα αφήσουμε
να πούνε κουβέντα
χείλη σαν να μην έχουμε
γλώσσα και τ άλλα μέλη
σαν να μην υπάρχουν
τα στήθη μου θα τα κάνω να σωπάσουν.
ας ανταλλάξουμε
φωνές
κι αυτές ακόμα
μια ύλικότητα την έχουν
να χω κάτι να πάρω μαζί μου
όταν φύγω.
θα ρθω να σε τραβήξω
από την τρύπα σου
κι ας με γράψει για αυτό
η ιστορία
αν σ αφήσω
και γυρίσεις
στα ίδια
όπως είσαι έτοιμος
να κάνεις
θα με μισήσω
και θα σε μισήσω.
έλα στραβόξυλο μου
μη μ αφήνεις
να σ αφήνω
εξαφανίζεται
το σώμα μου
χωρίς εσένα
κοιμάμαι ζωντανή
και ξυπνώ πεθαμένη
χωρίς εσένα.

παιχνίδια του φωτός

Unknown.jpeg

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

Παιχνίδια φωτός

Λαμπύριζε το φως σε ηλιακούς θερμοσίφωνες.
Μια γραμμή από Υμμητό και Πεντέλη πλαισίωνε το τοπίο

συνωστίζονταν οι δικηγόροι και οι πελάτες τους
στο Θέμιδος Μέλαθρον

στην Λαική αγορά έμποροι και παραγωγοί
διαλαλούσαν τα προιόντα τους

Αλεξάνδρας, Βασιλίσσης Σοφίας

και οι γύρω δρόμοι κλειστοί.

Είχαν συνάντηση στο Ζάππειο
οι υψηλοί καλεσμένοι της Ενωσης.

Τα παιδιά που πεινούσαν
μέσα σε κλειστά διαμερίσματα
ούτε φαινόντουσαν ούτε ακουγόντουσαν.

Ερήμην τους λάμβαναν χώρα
τα παιχνίδια του φωτός
και της εξουσίας.

2014

παυσίλυπον

FEMME-QUI-ECRIT_roux.jpg

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

Άφησα το ήσυχο καφέ για ένα πιο φασαριόζικο. Υπάρχουν μέρες που η ησυχία είναι πιο εκκωφαντική και απο τη φασαρία ένος πολυσύχναστου καφέ.

Κάθομαι στην μπάρα ενώ τα γκαρσόνια γύρω μου δουλεύουν πυρετωδώς.

Ακούγονται γυαλιά που τσουγκρίζουν, κοκτέηλ που χτυπιούνται, παραγγελίες που εκτελούνται , δίσκοι που φορτώνονται.

Το δρολάπι ανάγκασε τους τουρίστες να αναζητήσουν καταφύγιο στα γύρω καφέ.

Ο Σεν βρέχεται, οι δρόμοι βρέχονται, οι τουρίστες βρέχονται, τα λευκά νυφικά των κινέζων νυφών βρέχονται κι αυτά, η le monde πάνω στο πάγκο έχει για τίτλο τον παγκόσμιο συναγερμό για τον υψηλό κίνδυνο της παγκόσμιας κυβερνοεπίθεσης.

μια κοπέλα πλάι μου γράφει. σηκώνει το κέφαλι για μια στιγμή και μου μιλάει

<<από το πρωί  μια λύπη έχει κολλήσει πάνω μου και δεν ξεκολλάει όσο και αν προσπαθώ να την απομακρύνω. κι οι λέξεις λυγίζουν. Δεν την πείθουν όσο και αν αποπειρώνται να συνδιαλλαγούν μαζί της. Μάζεψε τα και φύγε, της φωνάζουν αλλά εκείνη επιμένει σαν βδέλα να μοιράζεται το αίμα μου. Δεν σε θέλω για παρέα, της φωνάζω. Αλλά εκείνη πίνει από τον καφέ μου σαν να είναι δικός της. Διαβάζω τα φρέσκα ποιήματά του και για μια στιγμή το αίμα μου ξαναγίνεται βαθύ κόκκινο, τα αιμοσφαίρια παράγουν άφθονα αιμοπετάλια και η θλίψη αναδιπλώνεται. Αλλά κρατάει λίγο. Το πένθος δεν είναι παροδικό. Το πένθος είνα μόνιμο όπως το πάθος. δεν αλλάζει. Μονο που με τα χρόνια του βάζουμε χρώμα. Τα φτιάχνουμε με τις λέξεις και γίνονται οι αγαπημένες στη θέση της αγαπημένης. Και γίνονται οι αγαπημένοι στη θέση του αγαπημένου. Δεν συμφωνείτε; >>με ρωτάει.κουνάω το κεφάλι μου. της δείχνω ότι δεν καταλαβαίνω τι μου λέει και εκείνη τότε συνεχίζει να μιλάει μόνη της

<<Μπαίνουν πανικόβλητοι οι ποιητές στη γλώσσα όπως οι βομβαρδισμένοι τρέχουν στα καταφύγια. Και εκεί μέσα στο αμπρί της γλώσσας αναζητούν μια θέση να σταθούν. Ενα καρφί να κρεμάσουν την  ύπαρξή τους. >>

κοίταζω έξω. η βροχή σταμάτησε. βγήκε ο ήλιος. της τον δείχνω. θέλετε να περπατήσουμε;

όχι μου λέει. θα μείνω εδώ . εγώ γράφω, μου λέει.

Την χαιρέτησα και βγήκα.

Παρίσι, 29/6/2017

 

 

 

ερωτευμένα σύννεφα Ι

galatea-of-the-spheres

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

τα κείμενα των ερωτευμένων συγγραφέων μπλέκονται μεταξύ τους όπως τα πόδια των νεαρών εραστών τα χέρια τα δάκτυλα τα σάλια οι γλώσσες χίλιες γλώσσες σαράντα πόδια και εξήνταεπτά θηλές ανεξάντλητες εσοχές εξοχές λόχμες κόλποι νησίδες εισχωρούν και εισχωρούνται διεισδύουν το ένα στο άλλο αδιάκοπα ξενυχτούν θηλάζουν το ένα τις θηλές του άλλου δεν διακόπτουν ούτε για φαγητό τρέφεται το ένα από το αίμα του άλλου κολυμπάνε με απλωτές στους αμαζόνιους του δικού τους ιδρώτα ο ένας μέσα στη θάλασσα του άλλου βυθίζονται και να τους πάλι να σερφάρουν στην ράχη των κυμάτων τους. τα κείμενα των ερωτευμένων συγγραφέων είναι σώματα που δεν ησυχάζουν μετά τον οργασμό αλλά το ένα γεννάει διαρκώς το άλλο και είναι συνάμα εραστές και γεννήτορες φωνάζονται μαμά λατρεμένε τέρας μοναδικέ μπαμπά αγαπημένη κρεμμυδάκι γουρούνι κτήνος σφαγιάζονται δέκα χιλιάδες φόνοι την ημέρα τελούνται με τους πλέον αποτρόπαιους τρόπους κομματιάζονται διασύρονται σύρονται μόνα τους τα κομμάτια ξαναζωντανεύουν αναζητούν το σώμα τους μπερδεύονται τα σώματα πάλι και πάλι και ανατέλλουν τις νύχτες κεφάλια σαν λερναίες ύδρες. τα κείμενα των ερωτευμένων συγγραφέων ξενυχτούν και το πρωί δεν έχουν κύκλους στα μάτια αλλά εξορυγμένους βολβούς κοιτάζουν το ένα μέσα από το κενό του άλλου την πόλη με τα φώτα και συνεχίζουν πέρα από την πόλη ατενίζουν μέσα από την νύχτα την μέρα. διαπερνούν το βουνό διακρίνουν έναν ορίζοντα χρόνο και ένα αιώνα τόπο το ενα γονατίζει και προσεύχεται μπρος στο άλλο απομακρύνονται και όλο υπόσχονται πως δεν θα επιστρέψουν σαν δυο βουνά που τα θελε η γεωλογία αλλού το ένα απο το άλλο αλλά με την πρώτη ευκαιρία μόνο ένα απο τα χιλιάδες χέρια αν απλωθεί θα τρέξει το ένα βουνό στο άλλο ανατρέποντας το ανάγλυφο του τοπίου της γης ανακατώνοντας θάλασσες ανατρέποντας την ισορροπία της ίδιας της ποίησης του σύμπαντος κόσμου.

τα κείμενα των ερωτευμένων συγγραφέων καθεύδουν αγρυπνούν γελούν πεινάνε τρώγονται και αφοδεύουν άλογα που δεν τα συγκρατεί κανένας φόβος κανένας τρόμος κανένα χαλινάρι κανένα προπατορικό αμάρτημα καμιά αδικία καμία αναμονή καμιά προσδοκία. τα κείμενα των ερωτευμένων συγγραφέων χλευάζουν τα άστρα τα πουλιά και τον ήλιο και τα επισκέπτονται δυο φορές την ημέρα για ένα ζεστό χαιρετισμό όπως θα εκαναν με τη γιαγιά τους ή τον παππού τους που μένουν στο πλαινό διαμέρισμα. τα κείμενα των ερωτευμένων συγγραφέων αναλαμβάνουν τα κομμένα κεφάλια των ποιητών τις ώρες τους παίρνουν απ΄ το χέρι περπατούν πλάι τους στην αλεξάνδρας στον ήλιο στον άγιο σάββα στο πεδίο του άρεως στο φτερό του δράκου στις πλατεία ομονοίας και μεταξουργείου στην πολιορκία του μεσολογγίου στα σφαγεία των μεγάλων μητροπόλεων και στο κέντρο της αθήνας. τα κείμενα των ερωτευμένων συγγραφέων παράγουν ενέργεια ικανή να δημιουργήσει από την αρχή δίκαιο τον άδικο κόσμο και να δειπνήσει με χέλια ψητά στο αιτωλικό.