το κεφάλι

work_057-1-1

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

κατέβαινα το λοφίσκο στη Νικουριά
με το λευκό ξωκκλήσι
κι ένα καμπαναριό πιο πέρα
δυο ξύλινοι στύλοι
κι ένα δοκάρι που τους έτεμνε
η καμπάνα σαν το κεφάλι του καταδικασμένου
στο ικρίωμα
έτοιμο να κατρακυλήσει στην πλαγιά

και το βλεπα ότι αυτή η λέξη
αυτή η εικόνα εκεί και τότε
ήταν βέβηλη
όμως το ικρίωμα
δεν έφευγε
από τη γλώσσα ή την σκέψη μου
κι ήταν η λέξη
η λέξη ή η εικόνα ακόμα δεν μπορώ να πω

και έφυγα τρέχοντας από την λέξη και την εικόνα
κατρακυλώντας
εγώ το κομμένο κεφάλι μέχρι την μικρή παραλία

εκεί που
δυο νέοι ένα αγόρι και ένα κορίτσι
έπαιζαν με τα νερά γυμνοί μέσα στην θάλασσα
τα κορμιά τους λαμποκοπούσαν

του γαλάζιου αγλαίσματα
λαμπύριζαν τα νερά
κι έτσι όπως την κρατούσε πάνω στον όμο του
τα δυο της οπίσθια
-μοιρασμένο το κορμί της στα δυο-

έλαμπαν!

θεέ μου πώς έλαμπαν στον ήλιο

και τα πόδια της έλαμναν στον αέρα

το ικρίωμα έσβησε
η λέξη ή η εικόνα δεν ξέρω

και έμεινε το υπόλοιπο της μέρας
χαρισμένο στα υπέροχα οπίσθια του κοριτσιού
που δεν ήταν πια εικόνα αλλά ένα κατακόκκινο
καρπούζι που βάλθηκα να τρώω λαίμαργα
με τους χυμούς του
να τρέχουν στο λαιμό μου και να μην με νοιάζει,
δεκάρα δεν έδινα για τους κόκκινους λεκέδες
στα ρούχα μου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s