δοκιμιακόν

Unknownγράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

η τρέλα είναι γοητευτική. οι ελεύθεροι συνειρμοί που τρέχουν να πιαστούν ο ένας από το χέρι του άλλου κι όλοι μαζί να σχηματίσουν την αλυσίδα που θα δέσει χειροπόδαρα το στοχευμένο θύμα τους, τον αναγνώστη, είναι γοητευτικοί. η λογόρροια της τρέλας είναι γοητευτική. σπάνια μπορείς να διαφύγεις από την μαγεία του λόγου που μαγεμένος σε ακολουθεί. είναι το παιχνίδι μιας γραφής που υπάρχει χάριν στη ανάγκη του λόγου για σαγήνη. όχι στην επιθυμία. στην ανάγκη. η ανάγκη είναι στάδιο πριν την επιθυμία. η ανάγκη είναι προιόν πενίας. προιόν έλλειψης. η γραφή που δεν θα υπήρχε αν δεν έιχε σκοπό αυτήν τη γήτευση. και αν αρθεί ο λόγος που την προκάλεσε όπως το ζόμπι όταν δεν έχει αρκετό αίμα για το υπόλοιπο της μέρας πέφτει σε μαρασμό και ύπνωση. βρίθει τούτο το αλώνι από τέτοια ζόμπι. λόγος περί αμενσιοτών. συχνά μπαίνεις στον πειρασμό να σκεφτείς ότι κάποιος επιδιώκει μια συνομιλία. λάθος. οι γραφές εδώ δεν συνομιλούν. είναι αυτιστικές. ναρκισσέυονται αδιάλλειπτα. δεν χαριεντίζονται. περπατάνε στην πασαρέλα. σαν εκείνα τα χλωμά και όμορφα σαν κουκλες μοντέλα χωρίς ζωή. έχεις ωστόσο επιλέξει να κινείσαι εδώ ως ένα απλό είδος που δεν θα επιτρέψει τόσο στην δική του τρέλα όσο και των άλλων να κάνει παιχνίδι. γιατί έκανες αυτή την επιλογή. γιατί σ έχει κουράσει από καιρό αυτή η πλευρά σου και την έχεις υπερβεί. την έχεις αποκυρήξει. την έχεις αποποιηθεί. σε βοηθάει να γράψεις φαινομενικά καλύτερα κείμενα αλλά δεν ησυχάζει την ψυχή σου. γιατί η ψυχή σου γαληνεύει μέσα στη λαγαρή σκέψη. στη πρώτη σκέψη. την απλή. την παιδική. έτσι θέλεις το λόγο σου. καθαρό απλό στιλπνό άμεσο και πράο. χωρίς εξάρσεις και υπερταχείες. ωραία. κατέληξες. είσαι αυτό που αποφάσισες να γίνεις. ένα πλάσμα εντελώς απλό. και αυτό θα παραμείνεις. διακρίνεις απο μακριά τις γραφές και τα είδη τους. έχεις κάνει τις επιλογές σου. ξέρεις τι σε έλκει και τι σε απωθεί. περνάνε απο μπροστά σου. μια δυο τρεις φορές. έχεις το σκίτσο τους. δακτυλικά αποτυπώματα. τεκμήρια ύφους και ήθους. μη μου μιλήσετε για ιδέες. δεν τις διακρίνω. όχι γιατί είμαι τυφλή αλλα γιατί δεν υπάρχουν. δεν υπάρχει πιο πρωτότυπη ιδέα πιο αυθεντική γραφή από εκείνη που μιλάει για τον εαυτό της και που δίνει η ίδια τα κλειδιά σε οποιονδήποτε να την επαληθεύσει. καντο. αν μπορείς. θέλω κάθε φορά που σε διαβάζω να σε μαθαίνω. να σε βαθαίνω. να διεισδύω, να σε διαπερνάω. αλλά εσύ κρύβεσαι πίσω από τη γραφή σου. και η γραφή σου δεν είσαι εσύ. αλλά είστε πράγματα αλλότρια. και να σου πω κάτι. δεν υπάρχετε. ούτε εκείνη ούτε εσύ. μόνο λόγια λόγια λόγια. που δεν ζωντανεύουν. δεν γίνονται σάρκα δεν αποκτούν σώμα. νέφη μονάχα. διαλύονται στον αέρα. χρωματιστές πομφόλυγες. εξαφανίζονται άμα τη εμφανίσει. δεν έχουν ζωή κι εγώ αγαπημένε μου συγγραφέα, πεθαίνω για ζωή.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s