δεν τα πάω καλά με τις επετείους
το αντιλήφθηκα οριστικά
όταν επέμενε το χέρι μου
να γράφει όπου επέτειος επαίτιος.
κάθε φορά. τέτοια μέρα.
και λέω δεν μπορεί.
κάτι θέλει να πει το χέρι.
γνωρίζει εκείνο.
και τότε είδα την σημερινή επέτειο
σαν επαίτη που με πλησίαζε χρόνια τώρα
με το χέρι απλωμένο
αλλά δεν είμαι της ελεημοσύνης
το προσπερνάω και το αψηφάω το απλωμένο χέρι
ψίχουλα εγώ δεν δίνω. πενταροδεκάρες δεν.
τρέχω για το παρόν να κουβαλήσω νερό να το ποτίσω
φαί να το θρέψω φωτιά να το ζεστάνω κι ό,τι ψοφίμι
να το κουβαλήσω στον ώμο όσες
ώρες χρειαστεί μακρυά απο την πόλη,
στον κλίβανο της αποτέφρωσης.
όχι όχι δεν είμαστε εμείς
για χρυσές και αργυρές επέτειους.
ότι υπήρξε καλώς υπήρξε.
το σήμερα όμως έχει ανάγκη να τραφεί με σήμερα.
νερό ψωμί φιλί και ένα όνειρο για όλους.
αληθινό ψωμί.
αληθινό φιλί
και όνειρο κραταιό.
με τίποτε λιγότερο από αυτά δεν ζούμε.
αν δεν φροντίσουμε εσύ και γω
για αυτό ποιος θα φροντίσει;
ναι σε ρωτώ. ποιός;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s