ο μπαρτ

images-1.jpeg

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

ή πως η ζωή εκδικείται τις επιπόλαιες αποφάνσεις

άγνωστο για ποιό λόγο έτρεφα για χρόνια μια αποστροφή για τον Μπαρτ. κάθε φορά που άνοιγα το βιβλίο να τον διαβάσω νόμιζα ότι ήταν κάποιος που με είχε κατακλέψει. είχε αποσπάσει πράγματα δικά μου χωρίς να με ρωτήσει. είχε μπει μέσα στην σκέψη μου και την είχε παραβιάσει με αντικλείδι. όχι δεν του το συγχωρούσα. έκλεινα το βιβλίο πάντα θυμωμένη και το άφηνα πάλι στην βιβλιοθήκη. πώς μπορούσε να μου το έχει κάνει αυτό; αν αυτός είχε μιλήσει με τέτοιο τρόπο για πράγματα που ήθελα να μιλήσω, είχε καταργήσει κάθε λόγο να γράψω κι εγώ. με είχε αποκλείσει από το μόνο χώρο στον οποίο θα μπορούσα να υπάρξω. το χώρο της γραφής. τον μισούσα.
σήμερα ωστόσο ο Μπαρτ με εκδικήθηκε. ἀγνωστο για ποιο λόγο αναζήτησα το βιβλίο του έχοντας απωθήσει εντελώς τα συναισθήματα του παρελθόντος. Εδώ και καιρό βρεθηκα σε μια κατάσταση  έντονης συναισθηματικής αποπληξίας. μια κατάσταση που ο λόγος αδυνατούσε παντελώς να αποδώσει. σαν να είχε απωλεσθεί το πρόγραμμα ανάγνωσής της ή σαν να μην το διέθετε ποτέ. δεν καταλάβαινα. το σύστημα είχε μπλοκάρει ολοσχερώς. αδύνατον να <<το διαβάσω>> αυτό που συνέβαινε εδώ και κάποιες μέρες.

μετά από παρατεταμένη απραξία μηχανικά κατευθύνθηκα προς την βιβλιοθήκη και αναζήτησα το συγκεκριμένο βιβλίο που ποτέ στο παρελθόν εκτός από ένα διαγώνιο πέρασμα δεν είχε ευδοκιμήσει στα χέρια μου.

το πήρα λοιπόν κι άρχισα να το διαβάζω. τι περίεργο. ό,τι άλλοτε μου φαινόταν κλεμμένο από εμένα την ίδια και βερμπαλιστικό τώρα έλαμπε εκεί σαν χριστουγενιάτικο δώρο από τα πιο ακριβά που μου είχαν γίνει ποτέ και το πιο σπάνιο. τώρα που το εγώ είχε σιωπήσει με ένα τρόπο που το είχε καταστήσει αυτή η σιωπή ένα ξύλο ή ιερό ξόανο ξαφνικά με τις πρώτες σελίδες του Μπαρτ ετούτο το άψυχο κομμάτι ξύλου ζωντάνεψε. σαν να βρήκε το λάλον ύδωρ που η έλλειψή του το είχε καταδικάσει στην ξηρασία και τον θάνατο. Ο Μπάρτ φύτεψε λέξεις εκεί που πριν η συναισθηματική έρημος είχε εγκαταστήσει την γλωσσική αφασία. αυτό το βιβλίο δεν ήταν πια ένα βιβλίο αλλά μια θεική πνοή που εμφύσησε ζωή εκεί που η ξηρασία είχε επιφέρει την απονέκρωση.

διαβάζοντας σελίδα σελίδα από αυτό το ασφαλώς παράδοξο βιβλίο ένιωσα το αίμα μου που πριν έμοιαζε παγωμένο και ακίνητο σαν λίμνη του βορρά το χειμώνα, να θερμαίνεται πάλι. να ζωντανεύει .να πλημμυρίζει από τα πιο απίθανα χρώματα να εκρήγνυται πάλι και πάλι οι λέξεις στο κεφάλι μου να παράγουν διαρκώς νέες εκρήξεις και η ψυχή να ανοίγει φτερά να απογειώνεται εκεί που πριν ήταν χαμένη ήταν θαμένη ήταν απωλεσμένη και τώρα είχε πάλι βρεθεί είχε πάλι ανατείλει σαν ήλιος σαν φως και μου έκανε πάλι παρέα. ναι ήμασταν και πάλι μαζί.

λησμόνησα να πω ότι πρόκειται για το βιβλίο του Ρολάν Μπαρτ, αποσπάσματα του ερωτικού λόγου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s