στους δρόμους της ισταμπούλ

kalo_2

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

τα κορίτσια δίχως χρώματα
οι δρόμοι οι στίχοι τα αχλάδια τα νεαρά αγόρια
ιδέες στρόγγυλες σαν τους πλανήτες
σαν τη γη σαν το ποτάμι
που ξαναγυρίζει στην πηγή του και δεν φτάνει ποτέ στην θάλασσα
μάνγκο πρόσφυγες ενοχές όλα στο μίξερ και τίποτα
καμιά γεύση από ποίημα.

να έρχεται η νεαρή Μέρα
να σου προσφέρει νέο παιχνίδι
και συ να μην του ρίχνεις ματιά
να σε κοιτάζει με διάπλατα μάτια εκείνη μέσα στην απορία
-δεν ξέρω πώς παίζεται, της απαντάς
κι όμως χθες ήξερες. θυμάσαι;
χθες ήξερες.
-όχι τίποτα δεν θυμάμαι
οι λἐξεις έφυγαν μακριά
με εγκατέλειψαν οι λέξεις μαζί με τον αγαπημένο

γελάει η Μέρα.
κανένας αγαπημένος δεν έφυγε.
εχθες κοιμόσουν μαζί του αγκαλιά
όλη νύχτα θυμάσαι;
τίποτα δεν θυμάμαι όπου κι άν βρεθώ
με κατακλύζει ο θάνατος έχει τρυπώσει
στο αέρα που ανασαίνω
αυτός που έλεγα πως νίκησα τις προάλλες
με γονάτισε και τώρα σέρνομαι στο αλώνι του

-δεν μιλας εσύ αγαπημένη, δεν μιλάς εσύ
φιλοξενείς την μανταμ Μποβαρύ εδώ και μέρες
εκείνη και το μικρόβιο του ρομαντισμού
που αγάπησες τόσο στην νεότητά σου
που του τα δωσες όλα τότε θυμάσαι;
τίποτα δεν χρωστάς.
έχεις πληρώσει προκαταβολικά
πως το ξεχνάς.

ξεχνάω- θυμάμαι

ξεχνάω- θυμάμαι ξεχνάω- θυμάμαι
κι όμως με έχει αγαπήσει η Μέρα. θα γυρίσω της λέω
θα γυρίσω.

το᾽ άκουσα το κουδούνι που χτύπησε
κατέβα μου φώναξε ο αγαπημένος
μου άρπαξε γλυκά το χέρι και περπατήσαμε μαζί
στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης

ανάμεσα σε φανατικούς μουσουλμάνους, σε κεμαλιστές

και τα ακρωτηριασμένα θύματά τους.  και πολλούς πολλούς νεκρούς.

νέους και παλιούς.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s