δικόγραφο που διέλαθεν του σκοπού του εκτροχιαζόμενον καθ οδόν

556250_364632530255326_1195224195_n

αναμφίβολα διέθεταν αμφότεροι την στοιχειώδην σοφίαν ώστε να αντιλαμβάνονται ότι ο έρως θα ετρέφετο
στο διηνεκές από εκείνο το κουκούτσι του απραγματοποιήτου εντός της υλικής εκδοχής
της ούτως ειπείν καλουμένης πραγματικότητος.
πικραμύγδαλο δεν λέω πλην όμως

πως θα ημπορούσαν να γελασθούν;
εδώ και καιρό δεν υπήρχαν σώματα.
πυγολαμπίδες ήσαν
και μόνο μια στιγμή στη νύχτα εωσφόριζαν

κάθε φορά που ο έρως ως τυφλός απαιτούσε να οδηγηθεί ο εις πλησίον του ετέρου, ο έτερος επεδείκνυε την αναγκαίαν σοφίαν ώστε να διαφεύγει την σύλληψιν και να αποκρύπτεταιι επιτυχώς. εις αυτό ετούτο άλλωστεν το σημείον έγκειτο η ποιητική των ιδιοφυεία, εαν μου επιτρέπετε.
(έρως κύριοι δικασταί παραμένει εσαεί το απραγματοποίητον εκείνον εις το οποίον θα κατατείνομεν ες αεί κάποιοι εξ ημών ίνα όπως ψηλώσωμεν μια στάλα το μπόι μας )

κι ουχί η ανταλλαγή μιας πραγματικότητος που οι ίδιοι ημείς έχομεν αποκηρύξει ή άλλως έχομεν θέσει τον εαυτόν μας εκτός της εμβέλειας της εδώ και καιρό.
και βέβαια υπάρχομεν και βέβαια τρώμεν πίνομεν και αφοδεύομεν πλην όμως δεν ανήκομεν εις την δύσην. μηδέ εις την ανατολήν ανήκομεν. είναι καλά πάνω στο αστέρι που στήσαμε το τσαντήρι μας. εκ της εκεί στρατηγικής μας θέσεως είμεθα σε θέση να παρακολουθώμεν το θέατρον που λαμβάνει χώρα σε πολύχρωμες παιδικές χαρές στημένες πλάι σε κοιμητήρια.
εκεί συναντιόμαστε μετά των συνανθρώπων μας συνομιλώμεν και παρακολουθώμεν στενά τα τεκταινόμενα κάνουμε τσουλήθρα τραμπάλα και κούνια μέχρι πρωίας που ο θάνατος δηλώνει την παρουσίαν του  εις την θέσην του συνοδηγού καθώς οδηγούμεθα με τα αυτοκίνητά μας στην εργασίαν μας και μας κλείνει το μάτι ανάμεσα στον πρωινό καφέ και το ωράριο εργασίας ανάμεσα στο λεωφορείο και το μετρό ανάμεσα στο επαγγελματικό ραντεβού κα το πέρασμα με την λίστα από τα ψώνια του σουπερ μάρκετ.
βερόπουλος, παρακαλώ.

αλλά καρφάκι πια δεν μας καίγεται. συνηθίσαμεν βλέπετε. τρέχουμε εις το γραφείον μας παίρνουμε το χρυσό μας πενάκι και συντάσσομεν ερωτικές επιστολές  ο εις εις τον έτερον. ακαταπαύστως. εκείνος πάντα τις μεταφέρει ως ευσυνείδητος ταχυδρόμος που πάντα υπήρξε. αχ καλέ μου περαματάρη. ενίοτε διασκεδάζομεν οι τρείς μας. γελώμεν.

κι όλο κάνουμε ζαβολιές κι όλο ανάμεσα στους τρείς οι δύο τα κάνουν πλακάκια μεταξύ τους εις βάρος του τρίτου και πάει λέγοντας ιστορίαν την ιστορίαν, με αντιλαμβάνεσθε; όλο και τον κερδίζομεν τον καιρόν.
(τι νόμιζες;
είναι καλά πάνω στο αστέρι που στήσαμε το τσαντήρι μας.
την ημέρα πηγαίνουμε για ύπνο με ελαφρά μέθη.
τι νόμιζες; )

κύριοι δικαστές. είναι γνωστό σε όλους ότι είστε αδέκαστοι. αλίμονο. υπεράνω χρημάτων και πασών των ματαιοδοξιών. αλίμονο. δεχτείτε τα σέβη των ταπεινών ημών ποιήτών. και δείξτε την ευσπλαχνίαν σας για την περίπτωσίν μας και ούτω καθ¨εξης. κοκ κοκ κοκ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s