ε ρωτας

galatea-of-the-spheres

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

είδες πως μαθαίνω να ζω;

είδες πως αποταμιεύω νερό;

πως μαθαίνω μες την έρημο
μέρες ολόκληρες να περπατώ χωρίς να διψώ;
καμήλα. με βλέπεις;
και τους αιώνες να διασχίζω;

ειδες πως έμαθα να κλέβω ουρανό;
πως κατάληψη έκανα των αστεριών;
τα σύννεφα πως υποτάσσω με ένα νεύμα το είδες;
είδες πως οι δρομείς σαν αφέτη με αναμένουν να τους δώσω εκκίνηση;
είδες τον στήμονα και τον ύπερο πριν την καταιγίδα  άνθοφορίας;
περιμένουν το δικό μου παράγγελμα.

είδες;

είδες την υψηλή συμπύκνωση του γαλάζιου
στην ψυχή μου; την είδες;
από τούτο μοιράζω το χρώμα στον ουρανό
και της θάλασσας τα γαλάζια μάτια
εδώ μέσα βαφτίστηκαν μπλε. εγώ το έκανα.

είδες;
είδες;
είδες;
πες μου λοιπόν. πες μου λοιπόν. γιατί δεν μιλάς;
είδες πως αναδεύω τους αέρηδες;
πως τα σύννεφα παίρνω απο το χέρι;
πως ο κόμπος στο λαιμό σου λύθηκε;
είδες;

μα τι έγινε; δεν αποκρίνεσαι;
δεν είσαι πια εδώ;
δεν σε βλέπω εδώ γύρω.
μ ακούς;
δεν σε βλέπω. που χάθηκες;
πες μου. γιατί δεν μιλάς;
κάπου κρύβεσαι;
γιατί σε βλέπω πεσμένο στον κήπο και δίχως αισθήσεις;
γιατί χλώμιασες έτσι;
μίλα λοιπόν; έχασες την φωνή σου;

κι αυτή η τρύπα στο λαιμό σου;
γιατί;

και τα δόντια μου κόκκινα;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s