πρωτοπρόσωπη αφήγηση

Κατά καιρούς μπορώ να είμαι κοινωνική. Το έχω δει. Απλώς δεν έχει διάρκεια. Μια μέρα κοινωνική. Τρεις μέρες απόσυρση. Ένας μήνας κοινωνικότητας τρεις μήνες απόσυρσης. Κάπως έτσι νομιζω ότι έχουν τα πράγματα. Μέχρις ότου να το αποδεχτείς, σαν την δική σου φυσική πραγματικότητα και να μη πηγαίνεις κόντρα στο εαυτό σου, περνάει καιρός. Στο μεταξύ αντιμετωπίζεις κάποια ζητήματα συνέχειας και συνέπειας. Άρα υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις και άλλα που αποκλείονται <εκ των πραγμάτων>. Η συγγραφή ωστόσο είναι απολύτως συμβατή ασχολία με αυτά τα χαρακτηριστικά της φύσης μου. Άλλοτε γράφω κι άλλοτε δεν μπορώ να γράψω ούτε γραμμή. Άλλοτε κατακλύζομαι από ιδέες κι άλλοτε ο κόσμος της σκέψης μου ακινητεί. Άλλοτε οι λέξεις συνωστίζονται να με συνδράμουν κι άλλοτε είναι εξ ολοκλήρου εξαφανισμένες και ούτε ως γκρουπούσκουλα δεν με επισκέπτονται. Μαθαίνεις με τα χρόνια να ζεις με αυτήν την συνθήκη. Μόνο τα ουσιώδη συναισθήματα  δεν μεταβάλλονται. Αγαπώ σταθερά και για πάντα. Δεν αλλάζω κάθε μέρα προτιμήσεις. Σ αυτά επιδεικνύω μια ασυνήθιστη για άλλους ανθρώπους σταθερότητα και αντοχή.

Η εκδήλωση που είχα σημειώσει να πάω, θα άρχιζε στις οκτώ και μισή. Κάπου στην Ακαδημίας. Μετά από προσπάθεια κατόρθωσα να ντυθώ να βάλω τους φακούς μου, ρουζ στις παρειές, κοκκινάδι στα χείλη και στα μάτια σκιές. Πήρα στα χέρια μου τα κλειδιά και την τσάντα. Κατευθύνθηκα προς την έξοδο. Την τελευταία στιγμή πρόσεξα στο τραπέζι τον εναπομείναντα καφέ μου και ένοιωσα μια ισχυρή επιθυμία να τον αποτελειώσω. Κάθησα. Και γιατί να βγεις ακουγόταν μια φωνή από το ένα δωμάτιο. Πού να τρέχεις τέτοια ώρα; Όχι, να πας ακουγόταν η φωνή από το άλλο δωμάτιο. Να πας. Να συμμετέχεις στα λογοτεχνικά δρώμενα. Να γνωρίσεις κόσμο. Να βγείς από το καβούκι σου. Μα κάθε φορά που το επιχείρησες βατερλώ. Δεν το βλέπεις τρομάζεις τους ανθρώπους; Σε κοιτάζουν σαν να είσαι από άλλο πλανήτη. Η φωνή από το άλλο δωμάτιο. Καλά καλά, δεν σου μιλάνε. Άνοιξα το κουμπιούτερ.  Άρχισα να γράφω. Είμαι ικανή να ξαναρχίσω το γράψιμο μόνο για να βρω μια ισχυρή δικαιολογία προκειμένου να μην βγω από το σπίτι. Λες να έχω ιδρυματοποιηθεί ή είναι τόσο δύσκολα έξω τα πράγματα που αδυνατώ να τα διαχειριστώ. Σχεδόν όπου κι αν πας στο κέντρο θα περάσουν πλάι σου άνθρωποι που πάσχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Άστεγοι, ρακένδυτοι, ανήμποροι. Όλο κάτι ζητάνε. Και συ δεν ξέρεις τι να κάνεις.  Τους προσπερνάς σαν να μην τους βλέπεις. Κι όμως μεταφέρεις τους βολβούς των ματιών τους στην τσάντα όταν επιστρέφεις στο σπίτι. Γεμάτη η τσάντα από βολβούς εξορυγμένων ματιών. Και δεν έχεις τι να τα κάνεις όλα αυτά. Δεν έχεις που να τα αποθέσεις.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s