ερωτευμένα σύννεφα ΙΙ

 

τα κείμενά μας

είμαστε

πιτσιλισμένα

πάθη στερήσεις

και λυσσαλέα επιθυμία

άρνηση φόβο κι ασφυξία

βιολογικά υγρά

λύμφη

και τραυματισμούς

μόλωπες

και θανάτους καθημερινούς.

Η λιμνη Μελισσάνη κι εσύ

χύνεσαι μέσα της

σαν το νερό στις καταβόθρες

και όλο δροσίζονται τα έγκατα

κι ο πόνος να

συστρέφεται κόκκινος να

λαμπυρίζει τα νερά να

διαθλάται το φως

στους κόλπους της λίμνης

και εκείνη ανατριχιάζει

αχ! το μυστήριο

***

ω μικρή μου λερναία ύδρα

με τα εφτά σου κεφάλια να την θέλεις

και με άλλα τόσα ξίφη

να την αποκεφαλίζεις

***

αράχνη εσύ

κι εγώ το έντομο

που μπλέχτηκε στους

περίτεχνους ιστούς της.

Ω υπέροχή μου τρέλα

***

κλείνω και σ αγκαλιάζω

σ αγκαλιάζω με τα τούβλα τους αρμούς και το τσιμέντο μου

σε σφίγγω και σ αγκαλιάζω

είμαι οι τέσσερις τοίχοι του γραφείου σου.

Χέρια χτισμένα από αγάπη πίστη κι ασφυξία

σε τουτην εδώ τη φράση.

« Ὁ βίος βραχύς,ἡ δὲ τέχνη μακρή,ὁ δὲ καιρὸς ὀξύς,ἡ δὲ πεῖρα σφαλερή,
ἡ δὲ κρίσις χαλεπή>> φευ, μωρό μου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s