ένα περίεργο ζευγάρι

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

 

hqdefault-1.jpg

στ᾽ αλήθεια
είχαν μια περίεργη σχέση οι δυό τους

αλλάζανε συνέχεια ρούχα
εκείνη φορούσε τα δικά του
φούτερ μπλουζάκια ακόμα
και παντελόνια δικά του είχε φορέσει
παρά το ότι εκείνος ήταν σωματώδης

έβγαινε έξω αυτή
κι έμοιαζε τόσο αστεία
με τη ανδρική της εμφάνιση
κι εκείνος όμως
συχνά φορούσε τα δικά της
χρωματιστά μπλουζάκια
λουλουδάτα, φούστες, πολύχρωμα φορέματα
λάτρευε εκείνος τις μεταμφιέσεις

εκείνη τον αγαπούσε
τρελά παράφορα
κοιμώταν με τα ρούχα του
για να ανασαίνει τη μυρωδιά του
εκείνος ήταν αστροναύτης
λάτρευε να την παίρνει
από το χέρι και
να την ξεναγεί στον ουρανό του

και οιωνοσκόπος
γνώριζε να διαβάζει τον καιρό
τα σύννεφα και τα αιδοία των γυναικών
που τον αγαπούσαν έτσι
άνευ όρων μόνο γεμάτες προσδοκίες

εκείνη πάλι ένας θεός ξέρει
από που κρατούσε η σκούφια της
μικρό κορίτσι κι όμως
ερχόταν από παλιά
ίσως και να μην υπήρχε τότε γλώσσα
παρά μονάχα πέλματα σε προστορικές σπηλιές

μια μέρα που την κρατούσε απο το χέρι
τον φώναξε μαμά
και πια ότι και να γινότανε
αυτοί οι δυο
θα ήτανε για πάντα το γνώριζαν το για πάντα
και εκείνος κι αυτή
την νύχτα που χωριστήκανε

και έμεινε το κορμί της μόνο και πονούσε
και πήγαινε σινεμά για να την αγκαλιάζει η αίθουσα
και πήγαινε στα μπάρ για να την αγκαλιάζει η μπάρα
και έμπαινε σε μικρές νησιώτικες εκκλησιές
για να την αγκαλιάζουν οι τέσσερις
λευκοί δομημένοι τοιχοι

είχε ανάγκη την γεωμετρία της αγκαλιάς του
για να πορεύται στον κόσμο.

και την είχε.

Advertisements

άλογα

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

<το λουλουδάκι που απόθεσα πάνω σου είμαι…> είπε.

ψηλάφισα την στρογγυλή κοιλιά μου

και το είδα να φύεται

δεν υπήρξε μέρα

που δεν το πότισα

που δεν έσκυψα να το μυρίσω

δεν υπήρξε μέρα που δεν το κοίταξα στα μάτια

τώρα ανθίζουμε μαζί

κι ούτε σκεφτόμαστε όταν μαζί θα μαραθούμε

όχι όχι δεν το σκεφτόμαστε

 όχι δεν έχουν μέλλον

τα λουλούδια

έχουν στην διάθεσή τους

ένα αέναο παρόν

το ίδιο πάντα

απο τα στεφάνια της σαπφώς

μέχρι τις τουλίπες

της συλβιας

δεν έχουν μέλλον τα λουλούδια

ούτε παρελθόν

φύονται θρασύτατα και τολμηρά

μέσα σε τούτο το αέναο παρόν

τα ίδια πάντα άγρια ατίθασα άλογα

ανάμεσα στις πέτρες

της τζιάς και  τις πλαγιές

του  ολύμπου

όχι δεν έχουν ούτε παρελθόν

ούτε μέλλον τα λουλούδια

μονάχα ένα αέναο παρόν

άνοιξε η κοπέλα το παράθυρο και φώναξε

σ αγαπώ! το κατάλαβες;

γέλασε εκείνος

εδώ και καιρό της απάντησε

εδώ και καιρό.

πολλές ζωές πριν και πολλές

μετά.

δεν έχουν μέλλον τα λουλούδια

μονάχα ένα αέναο παρόν.

η Φρίντα Κάλο ήταν πάντα φίλη μου

 

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

έπρεπε να μας έβλεπε

από κάπου ψηλά τούτη την ώρα

ο έρωτας

να ψυχορραγούμε

έπρεπε να ταν εδώ

να συνταχθεί με το ποίημα

που δεν γράφεται

έπρεπε να μας κοίταζε

από κάπου κοντά

έπρεπε να περάσει μέσα στα

σπλάχνα στα έντερα στη λύμφη

έπρεπε

πως να επιστρέψουμε τώρα

τα έξω μέσα

σαν να μην τρέχει τίποτα

πως να κρατήσουμε

στην ανοιχτή κοιλιά τα

σωθικά μας

έπρεπε να ταν κάπου κοντά

όταν εκείνος

περί άλλων ετύρβαζε

εμείς κοιτάζαμε έξω

να χει εξορυχθεί όλο το μέσα

και να μας περιγελάει.

κι είμασταν ολομόναχοι

εμείς και τα έντερά μας.

που τώρα να.

μας τύλιξαν

και πως;

πες μου πως

θα σωθούμε;

μυστικά

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

και μη ρωτήσεις αν θα μπορούσα να γεμίσω

τις σπηλιές της μέρας χωρίς τις θηριώδεις πλάτες σου

χωρίς τα χίλια χέρια σου να προστατεύουν το κορμί μου

μέσα στις άγριες νυχτωσιές που πιάνεται το φόρεμά μου μη ρωτήσεις 

μη ρωτήσεις τι θα άκουγα χωρίς την ανάσα σου

 ωκεανέ στο αυτί μου χωρίς τα κύματά σου να δέρνουν τις ακτές μου

μη ρωτήσεις

μη ρωτήσεις βροχή μου για την γη μου και το ζεστό της σώμα

που δροσίζεις 

μήτε για τον κορμό μη με ρωτήσεις εκείνον που διαπερνάς 

με  βέλος διάπυρο και σχίζεις την καρδιά μου. μη ρωτήσεις

μη ρωτήσεις γιατί σε σκοτώνω και σε ανασταίνω χίλιες φορές 

γιατί ανοίγω τις κρυφές καταπακτές της στιγμής και σε αφανίζω. 

μη ρωτήσεις

μη ρωτήσεις γιατί  εμπιστεύομαι το κορμί μου στο δικό σου

όπως ο ποιητής τη γη στις πλάτες του ποίηματος

όχι. μη με ρωτήσεις

κάτι περίεργοι άνθρωποι

hqdefault

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

 

***

άνθρωποι σαν αυτούς

ζούσαν δυο τρεις ζωές.

μια στο βάθος

στον πυρήνα του εαυτού αποσυρμένοι

(κάπου εκεί συναντηθήκανε)

μια μέσα στην καθημερινότητα

με τις συμβάσεις τις μικρότητες

τα κατά συνθήκην ψεύδη

και μια άλλη εκεί που οι λέξεις σχηματίζουνε

κόσμους χίλιους

με χίλια χρώματα κι αρώματα

τότε

περνούν μια πινελιά με μαύρο

κι όλα τα καταστρέφουν

άνθρωποι σαν αυτούς

περπατούν κρατώντας το λουρί του

πιο πιστού τους σκύλου

όταν ο θάνατος χορεύει

τις νύχτες καυλωτικούς χορούς

(μπέλι ντανσ μπέιμπι

μπέλι ντάνς χορεύει εκείνος)

με την Ανδρομάχη.

 

αν ήξερες!

μα τι λέω; 

μαζί χαζεύουμε την Ανδρομάχη

τις νύχτες ξαγρυπνώντας στα βυζιά της.

 

 

 

η ποίηση είναι πράγματα απλά

Le_chat_aux_poissons_rouges-Henri_Matisse.jpg

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη
ή πως μια γυναίκα
προσκαλεί τον αγαπημένο της.
μοιάζει με ποίημα αλλά μη σας ξεγελάει
 μια αδέξια μετάφραση απο ένα σημείωμα
της ζορζ σαντ στο φρεντ ντε μισέ, νομίζω.

<<λέω πάντως να βρεθούμε

αύριο μεθαύριο φεύγω

θέλω να σε δω να πιούμε
ένα ούζο ένα τσίπουρο
θα κάνουμε σαν τίποτα
να μην συμβαίνει
θα μιλάμε γενικά
πολιτικά
ταξικά
ιδεολογικά
για τον Ναπολέοντα
αν θές.
τα σώματα
δεν θα τα αφήσουμε
να πούνε κουβέντα
χείλη σαν να μην έχουμε
γλώσσα και τ άλλα μέλη
σαν να μην υπάρχουν
τα στήθη μου θα τα κάνω να σωπάσουν.
ας ανταλλάξουμε
φωνές
κι αυτές ακόμα
μια ύλικότητα την έχουν
να χω κάτι να πάρω μαζί μου
όταν φύγω.
θα ρθω να σε τραβήξω
από την τρύπα σου
κι ας με γράψει για αυτό
η ιστορία
αν σ αφήσω
και γυρίσεις
στα ίδια
όπως είσαι έτοιμος
να κάνεις
θα με μισήσω
και θα σε μισήσω.
έλα στραβόξυλο μου
μη μ αφήνεις
να σ αφήνω
εξαφανίζεται
το σώμα μου
χωρίς εσένα
κοιμάμαι ζωντανή
και ξυπνώ πεθαμένη
χωρίς εσένα.

παιχνίδια του φωτός

Unknown.jpeg

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

Παιχνίδια φωτός

Λαμπύριζε το φως σε ηλιακούς θερμοσίφωνες.
Μια γραμμή από Υμμητό και Πεντέλη πλαισίωνε το τοπίο

συνωστίζονταν οι δικηγόροι και οι πελάτες τους
στο Θέμιδος Μέλαθρον

στην Λαική αγορά έμποροι και παραγωγοί
διαλαλούσαν τα προιόντα τους

Αλεξάνδρας, Βασιλίσσης Σοφίας

και οι γύρω δρόμοι κλειστοί.

Είχαν συνάντηση στο Ζάππειο
οι υψηλοί καλεσμένοι της Ενωσης.

Τα παιδιά που πεινούσαν
μέσα σε κλειστά διαμερίσματα
ούτε φαινόντουσαν ούτε ακουγόντουσαν.

Ερήμην τους λάμβαναν χώρα
τα παιχνίδια του φωτός
και της εξουσίας.

2014