καθρέφτης

 

pleiades-1920

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

δεν είναι ούτε ευαίσθητη ούτε ρομαντική.υπήρξε κάποτε πολύ. αλλά όχι πια. εδώ και καιρό δεν είναι. είναι κατά βάση αισθησιακή και ευερέθιστη. μια φωνή μπορεί να γίνει σώμα, μια λέξη μπορεί να γίνει σύννεφο που πάνω του θα ξαπλώσει. όλα πάντα και πάνω από όλα, αισθήσεις. κάποτε την πονούσαν τόσο πολύ οι λέξεις που είχε σταματήσει να διαβάζει να γράφει ή να μιλάει. ήταν τότε που έλυνε ατελείωτες ώρες σουντόκου. Το σουντόκου ήταν το αντικαταθλιπτικό της τότε. μετά όταν σχηματίστηκε η απαραίτητη κρούστα πάνω στις λέξεις, άρχισε να ξανα γράφει. και να ξανα διαβάζει. μόνο που τώρα πια, όλα ήταν αλλιώς. οι λέξεις τώρα είνια παιχνίδια. οι άνθρωποι σπάνια μπορούν να την αγγίξουν και να την πονέσουν. όπου πριν υπήρχε ένα συναίσθημα πλημμυρίδα τώρα εχει απλωθεί θάλασσα. και τι έχει να φοβηθεί; η θάλασσα δεν γνωρίζει απο φόβο. δεν κρίνει ούτε κρίνεται. η θάλασσα αγαπάει τα ψάρια, τους πνιγμένους, τα βράχια που καμιά φορά πάνω τους δέρνεται και τον ουρανό (με ή χωρίς ήλιο με αστέρια ή συννεφα) που μέσα της καθρεφτίζεται, αλλα και τα μεγάλα πλοία, τους μεγάλους ανατολικούς της γλώσσας και των πολλαπλών αισθήσεων. η θαλασσα όλα τα μπορεί, η θαλασσα όλα τα υπομένει. η θάλασσα δεν είνα ενοχική δεν πονάει τον πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων. α όχι δεν πονάει η θάλασσα αγάπη μου. πες της μονάχα τα χαιρετίσμα τά μου κάθε φορά που την συναντάς. είμαι όπου είναι. ενώθηκα εδώ και καιρό. και είμαι καλά. ευχαριστώ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

απορία

 

 

(Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη)

γιατί χειμάζει ο μινώταυρος

εν μέσω άνοιξης;

δεν τον ξύπνησε αίμα ζεστό;

κι εγώ; που είμαι εγώ;

δεν είμαι εγώ το αίμα που σε κρατάει ζωντανό

λατρεμένο μου τέρας;

πού λίμνασα μέρες τώρα

πώς με ρούφηξαν έτσι τα έλη της πραγματικότητας

και ποτάμι δεν έγινα

καταρράκτης κόκκινος

να σε στροβιλίσει και ύστερα

να σε ρουφήξει

στην αδυσώπητη δίνη

της δικής του υστέρας;

που είσαι άγριο βάτο μου

να τυλιχτώ στα πόδια σου

να πονέσω να σκιστώ να ματώσω

σε λέξεις που χωρίς τα αγκάθια τους

τριαντάφυλλα ημερωμένα

θα στολίζουν ηλίθια βάζα.

Που είσαι τερατώδη μου λατρεία;

 

ένα+ ένα

 

MV5BMjA3ODAyODIyOF5BMl5BanBnXkFtZTcwMDM3MTUyMw@@._V1_UX182_CR0,0,182,268_AL_.jpg

έχεις πάει στην Πόλη;
αυτή είπε: όχι

αυτός είπε: γαμώτο
αυτή είπε: γιατί;

αυτός είπε:
θα ήθελα να είχες πάει.

αυτός ήταν ο αρραβώνας.

αυτή είπε: ναι σε όλα
αυτός είπε: όχι έτσι

αυτή είπε: όπως θέλεις εσύ
αυτός είπε: αυτό έπρεπε να το πω εγώ

αυτή είπε: πες το
αυτός είπε: όχι
αυτή είπε: καλά

αυτός ήταν ο γάμος

αυτός είπε: φεύγεις;
αυτή είπε: έρχομαι

αυτός είπε λίμνη
αυτή είπε θάλασσα

αυτός είπε πόλεμος
αυτή είπε έρωτας

αυτός είπε θάνατος
αυτή είπε ζωή

αυτή είπε: σε βρήκα
αυτός είπε: σε έχασα

 

 

πεταλούδα

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

imagesimages
παγιδευμένη πεταλούδα στον ιστό της ταραντούλας
“του πως και του γιατί”
ή όπως όταν επαναλάμβανε συχνά
“δεν είναι δίκαιο”.
εγκιβωτισμένη στην ερμηνεία
όπως η μορφή του παντοκράτορα
στον τρούλο.
μια παράταιρη παιδικότητα,
μια αφελής εμμονή,
αναγνωρίζει τα όριά της.
ομολογεί την ήττα της.
κι ας κοσμούσε τις βασικές επιλογές η τρέλα.
κι ας στόμωσε το φόβο του θανάτου
με ασφυκτικό εναγκαλισμό του.
υπήρξα λέει, αφελές ενεργούμενο
της ποίησης.
αυτήν κατηγορώ
αυτήν μέμφομαι, λέει.
τώρα ήρθα. είμαι εδώ.
και δεν σε συγχωρώ,
τόσα χρόνια, λέει
χαμένη στο λαβύρυνθο.
-αλίμονο, δεν είμαι η Αριάδνη.
λέει:
Θα μείνω στο νησί
καθόλου δεν κουνάω.
τα φίδια με αγαπάνε,
συρίζουν δίπλα μου.
για όλα ευθύνεται η παγίδα της ύπαρξης λέει,
αυτή είναι ο μινώταυρος
η μήπως η άνοιξη που είναι τόσο σκληρή για
τα μικρά παιδιά; λέει:
-πάρε το πρώτο τραίνο και έλα γρήγορα κοντά μου.
δεν υπάρχουν δραστικές θεραπείες.
για μια τόσο δα μικρή στιγμή άνοιξης
ανεχόμαστε τόσα και τόσα δεινά.
-πέρασε ένας δύσκολος χειμώνας.
αυτήν την άνοιξη
θα την βαλσαμώσω
δεν θα την αφήσω να πάει στράφι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

το ταξίδι

(γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη)

 

πως να στο πω

δεν βιάζομαι

αλλά να

κάθε φορά που πρόκειται να αφήσω το σπίτι

για ένα ταξίδι λόγου χάριν

πάντα φροντίζω να το αφήνω καθαρό

γιατί ποτέ δεν ξέρεις

αγάπη μου ποτέ δεν ξέρεις

αν πράγματι

θα επιστρέψεις

συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα κάθε μέρα

αεροπλάνα πέφτουν καρδιές νεκρώνονται απο ανυδρία

ατυχήματα

αιφνίδια συμβάντα

απροσδόκητα

το τυχαίο δεν είναι αμελητέο

ναι κάθε φορά που πρόκειται να αφήσω το σπίτι

φροντίζω να το αφήνω καθαρό

ποτέ δεν ξέρεις

τα ταξίδια αγάπη μου

γνωρίζουν απο θανάτους

ρώτα τους πρόσφυγες να σου πουν

α ναι και το φίλο μας τον απολινέρ και τον σίλε τον ζωγράφο

που πέθαναν κι οι δυο νεοι απο ισπανική γρίπη το 1918

στα 28 του χρόνια ο ζωγράφος

και τη θάλασσα που φυλάει στο βυθό της τα ναυάγεια

δεν σ αφήνουν ποτέ να ξεχάσεις

βέβαια εσένα θα σε κουβαλούσα όπου κι αν πήγαινα

κι αυτό το ξέρεις

κι αν δεν επέστρεφα αγάπη μου

θα με κουβαλούσες εσύ για το υπόλοιπο της ύπαρξης

ω ναι κι εγώ το ξέρω

τι νόμιζες;

έλα λοιπόν

εξασφάλισέ μου όπως μόνο εσύ ξέρεις να κάνεις

τα καύσιμα της μηχανής που με κινεί στον κόσμο

κι εγώ θα σε χωράω κρυφά μέσα στην μικρό μου σάκ βουαγιαζ

και δεν θα σε χαρίσω, ποτέ μ ακούς;

ποτέ στους μικρούς θανάτους της καθημερινότητας.

πλατεία βικτωρίας

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

12791068_10207046602394737_369854172076941885_n
(ὀχι δεν τους λυπάμαι. Σιχαίνομαι τον οίκτο)

Κρατιέμαι από το γέλιο μιας παρέας προσφύγων για να παραμείνω εκεί που η δική μου συνθήκη με απομακρύνει.
Αστειεύονται μεταξύ τους καθισμένοι κατάχαμα στην πλατεία Βικτωρίας.
Υπερβαίνω τις δραματοποιήσεις του απεχθούς δημοσιογραφικού λόγου από τον οποίο προτίμησα μια επιτόπια παρουσία.
Ανιχνεύω την χαρά ανθρώπων που έχουν μόλις σωθεί από ενδεχόμενο θάνατο. Ανθρώπων που η θέλησή τους είναι η ζωή. Που έχουν αψηφήσει βόμβες, απώλειες, δυσκολίες κι έχουν διασωθεί.
Οι άνθρωποι που έχουν επιβιώσει από δυσκολίες είναι ανθεκτικοί. Αλίμονο σε όσους είναι άπραγοι και άμαθοι. Αλίμονο σ᾽όσους δεν διαθέτουν θέληση για ζωή. Αλίμονο σε όσους έχουν ηττηθεί από έναν αργό θάνατο, σε όσους ζουν από κεκτημένη ταχύτητα. Θαυμάζω τους πρόσφυγες. Βρίσκονται στο πίκ της ανθρώπινης προσπάθειας.Η ζωή τους νοηματοδοτείται από τον αγώνα τους να την διασφαλίσουν. Οι άλλοι οι φοβικοί και άμαθοι οι ανασφαλείς και οι παθητικοί τηλεόρασόπληκτοι του καναπέ είναι οι αξιοθρήνητοι. Αυτοί τρέμουν για την καθημερινότητά τους που ωστόσο δεν διαθέτει καμιά ικμάδα καμιά φλόγα ζωής. Περιμένουν μόνο το κακό γιατί δεν έμαθαν να διεκδικούν το καλό τους. Εμμένουν παθητικά μουδιασμένοι παραλυτικοί σε μια κεκτημένη λιμνάζουσα ελώδη παγίδα στην οποία έχουν βολευτεί και χαίρονται μόνο γιατί εκεί δεν κινδυνεύουν από άμεσο θάνατο ενώ μοιάζουν να αγνοούνε ότι δεν ζουν.

Σκέφτομαι ῾῾την ευκολία῾῾῾ της μη διάθεσης επιλογών των προσφύγων.Μονόδρομος η εγκατάλειψη της προιούσας ζωής τους. Γκρεμίστηκαν τα σπίτια τους από βομβαρδισμούς. Έφυγαν για να επιβιώσουν. Να γλυτώσουν από τις βόμβες, από τους πυροβολισμούς, από τον πόλεμο.
Επιθυμώ να ψηλαφίσω μόνο το πρώτο επίπεδο της πραγματικότητας. Να αποφύγω κρίσεις αξιολογήσεις και ερμηνείες. Πρώτα παράθεση των δεδομένων. Πόλεμος σημαίνει πρόσφυγες. Σκέφτομαι τους πρόσφυγες που βρέθηκαν στην Ελλάδα μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Η σύγκριση μέρος της γνωστικής λειτουργίας. Η γεωγραφική θέση της ελλάδας, η γείτονας Τουρκία ως συνδετικός κρίκος της ανατολής και της δύσης. Ένας δρόμος ανοιχτός η γη. Η Μεσόγειος θάλασσα δρόμος μετακινήσεων ιστορικά.
Σκέφτομάι αυτό το παιδί στην φωτογραφία. Εκεί που ατσαλώθηκε η ζωή του. Δεν χρειαζόταν να το υποστεί αλλά κανένας ούτε με ρώτησε ούτε τον ρώτησε. Οχι δεν τους λυπάμαι. Σιχαίνομαι τον οίκτο. Προτίμησα να δω μέσα στην προσπάθειά τους την δύναμή τους. Η αδυναμία δεν έιναι δική τους. Η αδυναμία και η αναπηρία βρίσκεται σε μια Ευρώπη που πεθαίνει από έλλειψη διάθεσης για ζωή . Από τον τρόμο του δειλού που δεν τολμάει να βγεί έξω από το σπίτι του, που βάζει κλειδαριές συναγερμούς που οχυρώνεται στην τρύπα του γιατί βλέπει παντού εχθρούς , αυτός που είνα νεκρός εδώ και καιρό αλλα δεν το έχει μάθει. Ο Ευρωπαίος που στρουθοκαμηλίζει, ο φοβικός, ο Αμερικάνος που ψηφίζει τον Τράμπ ή ο Αμερικάνος γενικά που ζωή σημαίνει καταναλώνω. Δηλαδή όλος ο δυτικός κόσμος και το ιστορικό στάδιο που βρίσκεται ο καπιταλισμός του.
Ναι, είναι ο νεοφιλελευθερισμός που για να επιβιώσει θα μας σκοτώσει. Ιστορική αναγκαιότητα θα λέγαμε παλιά.
Κι ας μη αντιλαμβανόμαστε πια την τύφλα μας.

Φωτογραφία της Margarita Milioni.

η κούκλα του κοριτσιού

th-1

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

***

είμαι το κορίτσι και η κούκλα του

που της κλείνει τα μάτια

θα την προστατεύσω την κούκλα μου

απο τη γύρω φρίκη

δεν διέπραξα τίποτα

ώστε να με κατατρέχουν οι ενοχές

αντίθετα προσπάθησα πολύ

έκανα τα πάντα

βρέθηκα με το κορμί μου στο πεδίο της μάχης

δεν το διάλεξα εγώ

κι όμως πήγα

σου έγραψα γράμματα

χιλιάδες γράμματα

στα ταχυδρόμησα

δεν έμεινα ούτε στιγμή

με σταυρωμένα χέρια

εσύ το ξέρεις

έκανα ό,τι μπορούσα

απεχθάνομαι τις ενοχές

αυτά τα άγρια βάτα που μπλέκεσαι και

δεν μπορείς να βγείς απο εκεί

όχι δεν ξαναμπαίνω στο ναρκοθετημένο χωράφι

είμαι η κούκλα του κοριτσιού

και το κορίτσι που της κλείνει τα μάτια

έχω δικαίωμα στην αθωότητα

έκανα ό,τι μπορούσα

είμαι η κούκλα του καπνισμένου

κοριτσιού και το κορίτσι που κοιτάζει

οι ενοχές σας δεν με αφορούν

γνωρίζω έναν ποιητή

που δραπέτευσε απο τον πόνο

των πραγμάτων

τώρα να

θα πάρω το κορίτσι που επιβίωσε

και θα το οδηγήσω μακρυά

απο το βομβαρδισμένο χωράφι

έχω ένα κήπο

θαλερό εκεί θα το φιλοξενήσω

εκεί υπάρχει ισχυρή αντιπυραυλική προστασία

απο τις άθλιες ενοχές

κρατείστε τες δικές σας

 

δεν με αφορούν δεν με αγγίζουν

είμαι η κούκλα του κοριτσιού

είμαι ένας ποιητής άθυρμα

του καιρού και παίγνιο δικό σας.