17

δεν τα πάω καλά με τις επετείους
το αντιλήφθηκα οριστικά
όταν επέμενε το χέρι μου
να γράφει όπου επέτειος επαίτης.
κάθε φορά. τέτοια μέρα.
και λέω δεν μπορεί.
κάτι θέλει να πει το χέρι.
γνωρίζει εκείνο.
και τότε είδα την σημερινή επέτειο
σαν επαίτη που με πλησίαζε χρόνια τώρα
με το χέρι απλωμένο
αλλά δεν είμαι της ελεημοσύνης
το προσπερνάω και το αψηφάω το απλωμένο χέρι
ψίχουλα δεν δίνω. πενταροδεκάρες δεν.
τρέχω για το παρόν να κουβαλήσω νερό να το ποτίσω
φαί να το θρέψω φωτιά να το ζεστάνω κι ό,τι ψοφίμι
να το κουβαλήσω στον ώμο όσες
ώρες χρειαστεί μακρυά απο την πόλη,
στον κλίβανο της αποτέφρωσης.
όχι όχι δεν είμαστε εμείς
για χρυσές και αργυρές επέτειους.
ότι υπήρξε καλώς υπήρξε.
το σήμερα όμως έχει ανάγκη να τραφεί με σήμερα.
νερό ψωμί φιλί και ένα όνειρο για όλους.
αληθινό ψωμί.
αληθινό φιλί
και όνειρο κραταιό.
με τίποτε λιγότερο από αυτά δεν ζούμε.
αν δεν φροντίσουμε εσύ και γω
για αυτό ποιος θα φροντίσει;
ναι σε ρωτώ. ποιός;

Advertisements

θα καπνίζω

Unknown-1.jpegunknown-1

η Φλέρυ συνεχίζει… ε δεν σταματάει…
φως φως φωνή φως ξέρω κι γω;
και δες τώρα. τούτη η γυναίκα απένταντι που βγήκε να χαζέψει το φεγγάρι, τι χαζή θέε μου, δες:
τι πίνεις της λέω
εεε; μου λέει. δεν καταλαβαίνει.
το ποτήρι που κρατάς στα χέρια σου
τι έχει μέσα;
-ουίσκι μου λέει.
αχα της λεω και γελάω.
από σήμερα, μου λέει
μόνο ουίσκι.
καλά της λεω
μα τι βλέπω;
καπνίζεις;
ναι μου λέει
απο σήμερα θα καπνίζω, μου λεει.
καλά της λέω.
(ας προσεχες αγάπη μου ας πρόσεχες)
θα καπνίζω μου λέει.
κάθε μερα
κάθε ώρα
που είμαι ξύπνια
θα καπνίζω, μου λεει
μέχρι την αποτέφρωση, μου λέει, μέχρι την αποτέφρωση.
τώρα εγώ δεν καταλαβαίνω. μένω μαλάκας. τι λέει η γυναίκα.
τότε εκείνη βάζει τα γέλια.
ε είδες μου λέει. τι πλακα έχουν όλα; την φώναξα και τώρα πίνουμε μαζί και γελάμε.

ένας θεός ξέρει πόσο γελάμε.

 

το όνειρο και ο ποιητής

14285168.ed043306.640.jpg

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

σήμερα συνέβησαν τρία πράγματα.το εξής ενα. τώρα το απόγευμα έγειρα λίγο και με πήρε ένας ύπνος γλυκός και σύντομος. είδα το μπαμπά μου στο δρόμο εκεί κάτω δίπλα στο παλιο πέτρινο σπίτι. μπαμπά μου του φώναξα και ήξερα ότι ήταν πεθαμένος  μέσα στο όνειρο το ήξερα αλλά να δεν έφευγε περπατούσε στο δρόμο και με κοίταζε. δεν βιάστηκε να φύγει στάθηκε λίγο μπάμπά μου του φώναξα και περίμενε να τον χορτάσω και όταν τον χόρτασα προσπάθησα να ξεκολήσω από την αγκάλη της ψυχής του που με είχε στα χέρια του απαλά και δυνατά μαζί και όταν ξύπνησα ήμουν  χαρούμενη  και δυνατή εκεί που πριν ήμουν συντετριμμένη.

***

ψηλάφισα το κορμί του αγαπημένου μέ άλλον τώρα τρόπο. ήταν δύναμη το σὠμα του  και η οδύνη που είχα δει πριν δεν ήταν παρά η οδύνη του τοκετού της γέννησης του Ποιητή. ναι ένας ποιήτής γεννιεται αυτές τις μέρες και εγώ είμαι μάρτυρας. ίσως και η μαμμή του. και ή ψυχή μου ησύχασε. έκανα ό,τι καλύτερο. τώρα είμαι σίγουρη. πιο σίγουρη από ποτέ. και όταν πέρασα μ έναν αγαπημένο φίλο χθες από το γνωστό αγαπημένο στέκι ήθελα μονο να του πω, να μην ανησυχεί έχω κι εγώ ανθρώπους φίλους καλούς δίπλα μου δεν είμαι μόνη. να μην έχει και τούτο το φορτίο. να πορεύεται το δρόμο του λίγο πιο ανάλαφρος. το δρόμο αυτόν τον γνωστό του μαρτυρίου. της ποίησης ντε. της ποίησης εμείς οι αγαπημένοι. ωραίοι έιμαστε. ναι ναι μη γελάς καθόλου. ωραίοι σαν Έλληνες. ναι.είμαστε παλιοί δεν είπαμε για αυτό και τόσο νέοι.

***

είναι παράξενοι οι καιροί. είναι οι καιροί που περιμέναμε καιρό. πλακα έχει έεεεεε. δεν είπαμε;  είδες τι πλούτο λέξεων; δεν πειράζει. είναι κάτι στιγμές που δεν σου χρειάζεται ο πλούτος. ούτε καν των λέξεων. ό,τι πιο απλό το μεγάλο μπορεί να το αποδώσει και το μικρό. ό,τι πιο απλό. πιο λιτό. δεν χρειαζόμαστε τις μπαρόκ γραφές εμείς εδώ. κάποιες στιγμές. αυτές τις πλεον κρίσιμες τις μεγαλειώδεις αρκούν λίγες λέξεις οι πιο απλές. να μη  έχεις να διαλέξεις. μόνο δυο λέξεις. φτάνουν κάποτε. μόνο δυο.

αντίδωρο

images
γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

ένα σ, αγαπώ ήρεμο κι απλό. τέτοιο ήταν το σ´ αγαπώ της Μυρτιώτισσας. ένα σ αγαπώ καθάριο και χαρωπό. όχι απελπισμένο και εκβιαστικό. ένα σ´ αγαπώ ελεύθερο όχι αλυσσοδεμένο. ένα σ´ αγαπώ κατάφαση κι όχι ένα σ᾽ αγαπώ φοβάμαι- πεθαίνω έλα και γέμισε το κενό μου. σπάνια το σ᾽ αγαπώ που ακούγεται γύρω, δεν καλεί σε βοήθεια. αλλά το σ αγαπώ της Μυρτιώτισσας του Χατζηδάκι και της Φλέρυ Νταντωνάκη αναδεύει ασφάλεια και ελευθερία. (στην ελληνική μας πραγματικότητα μεγαλώσαμε με την αγάπη σαν συνώνυμο του φόβου και της ιδιοκτησίας στους κόλπους της νεοελληνικήςοικογένειας. πρόσεχε παιδί μου. και μετά μη αυτό μη το άλλο και ταυτόχρονα σχεδόν πάντα η θυσία. εγώ που έκανα τόσα για σένα; και άρα η συστηματική καλλιέργεια της ενοχής.) το σ αγαπώ γιατί θέλω να ακούσω πως μ αγαπάς και θα μείνεις αλυσσοδεμένος πλάι μου. το σ αγαπώ της φρικτής και αδήριτης ανάγκης, αν φύγεις θα πεθάνω, αυτό το σ᾽ αγαπώ φυλακή
το σ᾽ αγαπώ σκλαβιά. το σ᾽ αγαπώ ιδιοκτησία. το σ᾽ αγαπώ κελί. το σ᾽ αγαπώ καθήκον.
Αλλά η αγάπη αγάπη είναι ελευθερία. η αγάπη αγάπη είναι η χαρά της ζωής.
η αγάπη αγάπη είνα η ίδια η φύση. απλή και απέριττη. άμεση και δοτική. άφοβη και πληθωρική. γενναιόδωρη όχι από υστεροβουλία αλλα από ιδιοσυστασία. η αγάπη αγάπη είναι διαβατήριο ελευθερίας. γιατί αγαπώ σημαίνει καθιστώ υπαρκτό το ανύπαρκτο. (τότε τον φώναξε μαμά. όταν την είδε και την θαύμασε όταν δηλαδή την γέννησε με το θαυμαστικό του βλέμμα ) αγαπώ σημαίνει απελευθερώνω από την αμφιβολία και όποιος αγάπησε δυνατά την φύση, τη γνωρίζει αυτήν την μορφή αγάπης. όποιος πέρασε ώρες, μέρες ρεμβασμού μέσα στις φωτοσκιάσεις φυλλωμάτων δένδρων η στις σπηλιάδες, στις θαλασσινές αύρες, στα κύματα η στα βουνά, στην Οίτη στα Βαρδούσια ή στον Ταύγετο αυτό το γνωρίζει. όποιος περπάτησε έστω και μια εβδομάδα μόνος του στις μικρές Κυκλάδες και το απόλαυσε βαθιά δυνατά μέχρι το μεδούλι της ψυχής του, ξέρει για τι πράγμα μιλάω. ο έρωτας εξιδανικεύει. και για αυτό αν μια κλωστή από την υπέροχη ύφανσή του αρχίσει να ξηλώνεται ο έρωτας καταρρέει. ο θυελώδης έρωτας είνα θνησιγενής. έρχεται και φεύγει. ενώ η αγάπη είναι αθάνατη. ο έρωτας αμφιβάλλει. η αγάπη κολυμπάει στην σιγουριά. ο έρωτας φουλάρει το ρεζερβουάρ του ερωτευμένου με ανασφάλεια και παντοδυναμία που εναλλάσσονται διαρκώς μεταξύ τους. η αγάπη είναι «Δως μοι πα στω και ταν γαν κινάσω»
η αγάπη είναι το έδαφος όπου φύεται το δένδρο της δημιουργίας.
αν όλοι οι ερωτευμένοι γίνονται έστω και για λίγο ποιητές ο άνθρωπος που έχει αγαπηθεί- και είναι αυτός ο ίδιος ο μόνος που μπορεί να αγαπήσει- γίνεται όρος βουνό ήπειρος θάλασσα. ό έρωτας προηγείται της αγάπης είναι εκείνο το χτυποκάρδι της έκπληξης, της ταραχής. ο έρωτας είναι ένα πρώτο σκίρτημα της συνείδησης. η αγάπη είναι η συνείδηση η ίδια.
στον έρωτα πρωταγωνιστεί το δίπολο ζωής και θανάτου. η αγάπη είναι η ίδια η ζωή χωρίς το άγχος του θανάτου και αποπνέει ευγνωμοσύνη σαν γλυκια ευωδιά νυχτολούλουδου. η αγάπη είναι δημιουργία. φως εκ φωτός.

femme en fleur

243744244_1024069-1.gif

 

Από το πρωί παρακολουθώ
μια γυναίκα στην απέναντι πολυκατοικία
να περιφέρεται μέσα στο καθιστικό της
(που είναι πρέπει να πω γεμάτο λουλούδια, είναι σχεδόν περισσότερα κι από αυτά που έχω εδώ εγώ)
μπροστά από την βιβλιοθήκη της.
είμαι τόσο περίεργη που πήρα τα κιάλια να δω το βιβλίο που νομίζω προσπαθούσε να του βρει μια θέση στην βιβλιοθήκη με τόση αγωνία.
και πόσο γέλασα. ήταν το βιβλίο που διαβάζαμε με πάθος τα χρόνια τα φοιτητικά. ήταν: το τι να κάνουμε. του Λενιν.
ψυχή μου, έλεγε. τι θα κάνουμε; το διάβασα στα χείλη της καθώς την παρακολουθούσα. ψυχή μου έλεγε, ψυχή μου. ψυχή μου ψυχή μου. ομορφιά μου. τι θα κάνουμε; τώρα τι σχέση είχε η ψυχή με τον Λενιν, μη με ρωτήσετε. ότι είδα σας διηγούμαι…

έχασε!
δεν την είδε! τι κρίμα
δεν ακουσε τη φωνή της
τη δική της φωνή. τι κρίμα
μόνο καρικατούρα.
ούτε ίχνος από εκείνη.
μόνο τη φωτογραφία της
κρεμασμένη στα μανταλάκια των εφημερίδων
μόνο την ψευδεπίγραφη εικόνα της
την παραποιημένη
ούτε ίχνος από τη αυθεντική.
τι κρίμα
δεν την είδε. τώρα το γνώριζε.
δεν θα να τη έβλεπε ποτέ.
Γιατί δεν υπήρχε.
Όχι εκείνη.
Αυτός.
Τι κρίμα.

Κυριακάτικο απόγευμα

images

Γράφει  η  Μαργαρίτα Μηλιώνη
Ο έρωτας είναι φανερό ότι λαμβάνει χώρα ερήμην του αντικειμένου του
συνήθως δε ερήμην και του υποκειμένου του

είμαι ερωτευμένος σημαίνει ότι περιέρχομαι σε μια κατάσταση φασματική
όπου συγχέονται τα όρια ανάμεσα στον έξω κόσμο και τον μέσα

δημιουργείται τότε ένας νέος χωρος όπου μεταβάλλεται οριστικά
το ειδικό βάρος των πραγμάτων

στον ειδικό αυτό χώρο για παράδειγμα τα πράγματα δεν πέφτουν λόγω της βαρύτητας αλλα αντίθετα ίπτανται η κολυμπάνε.

είμαι ερωτευμένος σημαίνει ότι περνώ και ξαναπερνώ από ένα μικρό δρόμο
γιατί εκείνος η εκείνη πέρασε κάποια στιγμή από εδώ, από εκεί . γυρίζω και ξαναγυρίζω στους ίδιους δρόμους, στους ίδιους κλειστούς η ανοιχτούς χώρους. του τώρα η του χτες;

είμαι ερωτευμένος μπορεί να σημαίνει ότι έχω ακόμα ρωγμές απ᾽ όπου μπορεί να με διαπεράσει το φως. μπορεί να σημαίνει ότι δεν έχω καταστεί τσιμέντο. τοίχος. προφίλ του φβ

είμαι ερωτευμένος σημαίνει ότι υπάρχουν στιγμές που αποκλείω οτιδήποτε μπορεί να παρεμποδίσει την ανάκληση της ανάμνησης του αγαπημένου ή της αγαπημένης. την αναπαράσταση πάλι και πάλι της μιας και μοναδικής στιγμής που μπορεί να έχετε μοιραστεί
με λεπτομέρειες.
το αυτί του . η φωνή του μια λέξη του και τον ήχο της καθώς σε ακολουθούσε.
μια λέξη μόνο .
-φεύγεις;
-όχι! έρχομαι θές να του πεις. έρχομαι δεν με βλέπεις;

και ύστερα πάλι, θες να ενδυναμώσει το φως στη σκηνή. να την φωτίσεις. ψάχνεις για λεπτομέρειες κάτι που θα αποδεικνύει την ύπαρξη του πραγματικού του πράγματος, γιατί βεβαίως ποτέ μα ποτέ δεν θα είσαι βέβαιος ότι αυτό είναι πραγματικό

είμαι ερωτευμένος σημαίνει ταυτόχρονα και μια ηχηρή διακύρηξη ότι το ιδανικό υπάρχει
θές όλοι να μοιραστούνε το πάθος σου για ομορφιά που ο έρωτας το πραγματώνει. γιατί είμαι ερωτευμενος σημαίνει ότι αναγνωρίζω την ύπάρξη της.

μένω στο σπίτι μου κολυμπώντας στην μουσική που είναι ο μόνος χώρος που ο έρωτας κολυμπάει σαν δελφίνι στο Αιγαίο. άρα μέσα στην μουσική ο έρωτας και σύ αναγνωρίζεστε σαν δυο δελφίνια που κολυμπάνε μαζί.

το είμαι ερωτευμένος δεν έχει καμιά σχέση με τραγούδια του τύπου ο έρωτας γεννήθηκε για δύο και πράσινα άλογα σε κόκκινα λειβάδια. καμιά σχέση με ό,τι τον εκλογικεύει. ο έρωτας απλώς γεννιέται κάποια στιγμή. δεν έχει να δώσει κανέναν λογαριασμό στη διοίκηση της λογικής. ούτε καν στον Άλλον.

γράφεις και την ίδια στιγμή σε ταράζει η επίγνωση ότι γράφοντας τον προδίδεις. πάλι και πάλι προδίδεις τον αγαπημένο. την αγαπημένη. την ίδια στιγμή που κάθε ερωτευμένος γίνεται ποιητής. κάθε ερωτευμένος ποιητής προδίδει την ποίηση. ας είναι.

τώρα αρχίζεις ξαφνικά να σκέφτεσαι ότι αυτά που γράφεις κάτι σου θυμίζουν . πάντα ό,τι γράφει για τον έρωτα κάποιος θα θυμίζει κάτι άλλο. χιλιάδες χρόνια γράφουν οι άνθρωποι για τον έρωτα. με τον ίδιο πάντα τρόπο. η μάλλον με πολλούς.

απαιτείς από το εαυτό σου να σταματήσεις αμέσως να γράφει, και να ασχοληθείς μαζί του. μόνο μαζί του. πως;. με το βαθύ ρεμβασμό του. να τον ανακαλέσεις πάλι και πάλι και πάλι. να τον ακούσεις να σου μιλάει. ναι. σε σένα μονο. μόνο σε σένα για λίγες στιγμές.φτάνουν. ναι προς στιγμήν νομίζεις ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι αρκετό. τίποτα λιγότερο από όλα και τότε, φεύγεις μακρύα να σωθείς, παίρνεις τσεκούρια και αρχίζει να καρατομείς το δένδρο που πάει να μεγαλώσει στην αυλή σου

και την ίδια στιγμή σκέφτεσαι ότι τίποτα δεν έχει την δύναμη μιας καλής στιγμής. μιας μόνο. αρκεί. για να βγάλεις την μέρα τον μήνα τον χρόνο; δεν ξέρω. δεν ξέρω. δεν ξέρω….

υπάρχουν στιγμές που σου ξυπνάει μια αιφνίδια ευγνωμοσύνη. στο αντικείμενο του έρωτά σου. σ ευχαριστώ που έκανες τόσο καλή δουλειά μέχρι σήμερα. για να γίνεις αυτό που είσαι και να σε συναντήσω έτσι . όπως ακριβώς είσαι.
να μην μπορώ και να μην θέλω να εξηγήσω το γιατί. ωστόσο να έχει συντελεστεί. αυτό το φυσικό γεγονός. φτάνει αυτό. αρκεί.