Συνάντηση Με τον Σεζάν

image

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΘΕΡΟΥΣ 5

Αν συμφωνείς ότι
Διατήρησε μια γλυκήτητα
Παιδική μπορείς να την πεις
έχει το δίχως άλλο
Να κάνει με μιαν απόσταση που
κρατάει όσα χρόνια τον θυμάμαι
από τους ανθρώπους
Όσο λιγότερο Τους συναντώ
Μου είπε τις προάλλες
(Με περίμενε πλάι στο φράχτη
και με φώναξε. Έμαθα
ότι σ αρέσουνε, μου είπε Και μου πρόσφερε ένα καλάθι σύκα)
Τόσο μπορώ ακόμα να τους αγαπώ.
Κάθε φορά που τους πλησίασα περισσότερο
Γύρισα στο σπίτι μου με πόνους στο κορμί
Στα πόδια και στα γόνατα
Οι άνθρωποι αλίμονο
Γνωρίζουν να σε κάνουν να πονάς.
Μου είπε, Τα δένδρα ποτέ. Όμως
Τα δένδρα δεν χαμογελάνε,
Του είπα γελώντας
Ποιος το είπε, μου λέει

Γιατί; γύρισες ποτέ να τους
Πεις ένα αστείο; Ξεκαρδίζονται, μου είπε
Ναι αλλά τα δένδρα δεν αγαπάνε
Του είπα
Και τότε στάθηκε σιωπηλός
Κι εγώ έκανα να φύγω
Κι είδα τότε ένα
Ηλιακό χαμόγελο
Στο πρόσωπό του
Τα δένδρα Είναι Αγάπη Πορτοκαλένια μου
Μου είπε, Είναι Αγάπη.
Πήρα το καλάθι μου
Και γελούσα στο δρόμο Μοναχή μου
Είμαι μια Πορτοκαλένια
Που της αρέσουνε τα σύκα
Σκεφτόμουνα. Και συνέχισα
Να κλωτσάω ένα κουκουνάρι
Σαν ένα γυφτόπουλο
Που παίζει με το φεγγάρι.

Advertisements

πενήντα λέξεις

ΠΕΝΗΝΤΑ ΛΕΞΕΙΣ

όταν
αντιλαμβάνεσαι
ότι ο μόνος τρόπος
να εξακολουθήσεις
να αγαπάς
τους ανθρώπους
είναι να παραμένεις
μακρυά τους

κι εσύ
που έκρυψες
ένα μικρό,
-για πάντα-
από κοχύλι
κάτω απο το κεραμύδι
κράτησέ το
και φύλαξέ το
όσο μπορείς
σε παρακαλώ

κι ας αντηχεί
ουτοπία

σάμπως έχουμε
άλλον τρόπο
να ξημερώσουμε
τούτη την ατελείωτη νὐχτα;

τα χαϊκού της Ελσας

images-1.jpeg

Τα δώδεκα Χαικού της Έλσας

Η φοράδα σου
εσύ το άλογό μου
αν καλπάζαμε;

***
Θηλάζω το φως
με γέννησε η μέρα
και το σπέρμα σου

***
σφίγγω τα πόδια
οι μύες συσπώνται
τριαντάφυλλα

***
όταν κοιτάζω
το φεγγάρι την νύχτα
εσύ αλυχτάς;

***
όταν συνθλίβω
τον καρπό της ελιάς
μου βγάζεις λάδι

***
όταν χορεύω
με τους λύκους παρέα
εσύ χαίρεσαι;

***
τσάι του βουνού
φυτρωμένο σε κήπο
εμείς είμαστε;

***
εγώ αγρότισσα.
κάθε μέρα αρμέγω.
να το τυρί μου.

***
νυχτολούλουδο
περάσματα δικά σου
αναστάσιμα

***
δενδρολίβανο
συννεφάκι του κήπου
λιβελούλα σου

***
σε διαβάζω
και με διαβαίνεις
καλπάζεις. πίνω

***

διαθέτω θέα
με τις ώρες κοιτάζω
εσένα στο φως

ΕΛΣΑ ΠΡΙΜΑΒΕΡΑ

ιστορίες θέρους

Smilax_aspera_4.jpg

 ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΜΗΛΙΩΝΗ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

κι εσύ ο Μίδας ;

τρως κάτι;

πίνεις;

ουίσκι, τσίπουρο, κρασί;

νερό; τουλάχιστον νερό

θα βγω στον κήπο και θα συλλέξω

τα κορίτσια που αγαπήθηκες

θα μπω στα εργοστάσια της ποίησης

και θα αποσυνδέσω τις μηχανές

θα ανιχνεύσω τα ίχνη σου

στην υδρόγειο του κορμιού τους

και στα γρανάζια

κάθε μηχανής που άγγιξες

θα χαρτογραφήσω

όλα σου τα περάσματα

θα καταγράψω

τα κατακρεουργημένα μέλη

τις τρύπες από βίδες που ξεχάστηκαν 

θα δημιουργήσω το εκμαγείο των χαδιών σου

κι εσύ ο Μίδας ;

τρως άραγε ποτέ;

πίνεις ουίσκι, τσίπουρο, κρασί; 

υπάρχεις η είσαι κατασκευή,

ένα αγαστό παιχνίδι 

θα κοιτάξω το φλυτζάνι του καφέ

να βρω το χρώμα των ματιών σου

θα αναζητήσω στα νεκροτομεία της πόλης

το κορμί σου να το συναρμολογήσω

πριν θαφτεί ολόκληρο κάτω από τόνους  λέξεων

και κανένας δεν μάθει τίποτα για αυτό

ας  ήσουν το παιδί του συνεργείου

που του γελάω και μου γελάει κάθε πρωί

κάθε φορά που θα σε άγγιζαν τα χέρια μου

θα σηκωνόταν αέρας από τη γη και θα σκόρπιζε όλα τα

ποιήματα  που δεν έχουν σμιλευθεί πάνω σε σάρκα

κι εσύ ο Μίδας;

τρως άραγε ποτέ;

πίνεις ούζο τσίπουρο κρασί;   

η ποίηση θα ήταν μια παρωχημένη μηχανή

της βιομηχανικής εποχής

θα βρισκόμασταν

σε παληά εγκαταλειμμένα εργοστάσια ποιημάτων

θα σε μετρούσα με την γλώσσα μου

με τις παλάμες και τα πέλματα

  άνεμος που ανακατώνει τα μαλλιά σου

βροχή που δέρνει το κορμί μου ρούχο

κρεμασμένο στο σύρμα πλάι πλάι με το δικό σου

φύλλο από μαθητικό τετράδιο

που το χει αρπάξει ανεμοστρόβιλος

και το χτυπάει

ποτάμι που καβαλίκεψα και εκείνο αφηνιάζει

οροσειρά που δρασκελίζω

από την δύση στην ανατολή

ο ταχυδρόμος που αφήνει τα γράμματα

σύννεφο που το διαπερνάω εγκάρσια

όπως ο σουγιάς το μήλο

χωρίς να λυώσουν τα φτερά μου 

και πες μου κάτι,

γιατί θέλω να σε φωνάξω

μαμά; ποιος ουρανός σε βάφτισε;

και συντελέστηκε στο έσω ξωκκλήσι

ετούτο το μυστήριο;

ανοιχτό παράθυρο

This is the post excerpt.

cropped-images-4.jpeg

 

γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

κάποτε μέσα από μιαν άσπρη τρύπα
μέσα σε ένα κεφάλι συντελέστηκε ένα άγριο αλισβερίσι
φωτός και σκότους
κατίσχυσε το φως
για αυτό το σπίτι ανοίγει στην αγορά

η μεγαλύτερη πρόκληση για τον καλλιτέχνη
παραμένει η έκθεσή του

να ζει με τέχνη
ίσως
και να πεθαίνει μ᾽ αυτή
ίσως όχι
ίσως αναληφθεί στους ουρανούς
σαν τον Απολλώνιο από τα Τύανα

μέσα απο το ανοιχτό παράθυρο
αφήνεται εκτεθειμένο
το έσω φως
επειδή η πίστη και η ανάγκη
να ανοιχτούν παράθυρα στο μεγάλο σύμπαν

κυκλοτερές περί γαίαν ελίσσεται αλλότριον φως

επειδή η διαφάνεια είναι τρόπος ύπαρξης της δροσοσταλίδας